Georges Ohnet, 19. yüzyıl sonu Fransız romanının geniş okur kitlelerine ulaşan temsilcilerinden biridir. 1848 yılında Paris’te doğmuş, hukuk eğitimi almasına rağmen gazetecilik ve edebiyat alanına yönelmiştir. Romanları önce dönemin önemli gazetelerinde tefrika edilmiş, ardından kitaplaşarak yüksek tirajlara ulaşmıştır. Eleştirmenler tarafından zaman zaman yüzeysel bulunmasına karşın, toplumsal meseleleri dramatik kurgu içinde işleme becerisi ve burjuva yaşamını çözümleyen anlatıları sayesinde kalıcı bir popülerlik elde etmiştir. Eserlerinde özellikle ahlaki sorumluluk, toplumsal görünüm ile gerçeklik arasındaki gerilim ve bireysel zaafların aile yapısı üzerindeki etkisi belirgin temalar olarak öne çıkar.
Zehir Tüccarı, bireysel bir düşkünlük üzerinden hem aile kurumunu hem de toplumsal sağlığı tartışmaya açan bir romandır. Eserde “zehir” kavramı doğrudan alkol bağımlılığına işaret eder; ancak bu bağımlılık yalnızca fizyolojik bir sorun olarak değil, irade zayıflığı, ahlaki çözülme ve kuşaklar arası yıkımın kaynağı olarak ele alınır. Christian karakteri üzerinden, alışkanlıkların bireyi nasıl dönüştürdüğü, geçici hazların kalıcı sonuçlara nasıl yol açtığı ve bireysel hataların sosyal çevreyi nasıl etkilediği gösterilir. Doktor ile genç kadın arasındaki konuşmalar, bağımlılığın bedensel ve kalıtsal sonuçlarını tartışarak romana didaktik bir boyut kazandırır.
Roman burjuva toplumunun görmezden geldiği alışkanlıkları sorgular. İçki, başlangıçta sosyal bir eğlence unsuru olarak görünürken, ilerleyen bölümlerde aile bağlarını zayıflatan, iradeyi çürüten ve geleceği tehlikeye atan bir güç olarak anlatılır.