Eleanor H. Porter’ın Masum David adlı romanı dağ başındaki ıssız bir kulübede babasıyla birlikte büyüyen küçük David’in hikâyesini anlatır. Babası, oğlunu bilinçli biçimde dünyadan yalıtmış; ona yalnızca iyi ve güzel olanı göstermiş, kötülük, günah ve ölüm kavramlarını hayatının dışına itmiştir. David’in dünyası kemanı, ormanı ve “Gümüş Göl” adını verdiği vadi manzarasıyla sınırlıdır. Ancak babanın ağır hastalığı bu kapalı düzeni bozar. Vadinin yoluna inen baba ile oğul, daha ilk gecede trajik bir ayrılıkla karşılaşır; baba ölür ve David bir anda, hiç tanımadığı bir dünyanın ortasında yapayalnız kalır.
Vadide karşılaştığı insanlar –Holly ailesi ve kasaba halkı– çocuğun alışılmadık saflığı karşısında hem şaşkınlık hem de tereddüt yaşar. David, ölümü bile dere suyunun uzak bir ülkeye akışı gibi yorumlayan, kötülük fikrini zihninde henüz somutlaştıramamış bir çocuktur. Babasından kalan iki not, özellikle de David’e hitaben yazılmış mektup, onun hayatındaki yönlendirici metne dönüşür. Bu mektupta baba, oğluna dünyayı terk etmek yerine onu güzelleştirmesi gerektiğini, özlediği dağların ve ormanın aslında kemanında saklı olduğunu söyler. Böylece roman, çocuğun iç dünyasını koruyarak dış dünyanın karmaşasına uyum sağlama sürecine odaklanır.
Eser boyunca David’in müziği ahlaki ve ruhsal bir pusula işlevi görür. Kasaba halkının dertleri, hastalıklar, yanlış anlamalar ve sert gerçeklikler karşısında David’in saflığı zaman zaman sarsılır; fakat o, babasının öğrettiği “Yaşam Orkestrası’nda doğru akortta kalma” ilkesini rehber edinir. Roman, çocuğun masumiyetinin dönüştürücü bir güç olabileceğini göstererek, trajediyle başlayan hikâyeyi umutla ve içsel olgunlaşmayla tamamlar.