Leonid Andreyev’in edebi dehasını tüm çıplaklığıyla gözler önüne seren "Kızıl Kahkaha", dünya edebiyatının en sarsıcı ve dehşet verici savaş karşıtı metinlerinden biridir. Rus-Japon Savaşı’nın kanlı cephelerinden ilham alan bu vurucu eser, savaşın sadece bedenleri değil, insan aklını ve ruhunu nasıl paramparça ettiğini klostrofobik bir dille anlatır. Hikâye, cephedeki dehşete bizzat tanık olan ve aklını yitirme noktasına gelen bir subayın parçalanmış günlüğü üzerinden okura ulaşır. Andreyev, savaşın o akıl almaz vahşetini, etraftaki her şeyi yutan ve kanla beslenen delice bir "kızıl kahkaha" metaforuyla somutlaştırır. Cephede uzuvlarını kaybeden, sıcaktan kavrulan ve deliliğin sınırlarında gezinen askerlerin çaresizliği, okurun âdeta kanını donduracak bir gerçekçilikle tasvir edilir. Kitap, kahramanlık, vatanseverlik ve şan gibi kavramların, savaşın o acımasız ve mantıksız kıyımı karşısında nasıl anlamını yitirdiğini acı bir şekilde yüzümüze vurur. Subayın eve dönüşünden sonra bile, o korkunç kızıl kahkahanın peşini bırakmaması, travmanın nesiller ve mekânlar ötesi yıkıcı gücünü simgeler. Yazar, dış dünyadaki fiziksel yıkımdan ziyade, karakterlerin iç dünyasındaki psikolojik çöküşe odaklanarak korku edebiyatı ile psikolojik gerilimi harmanlar. Dışavurumcu tarzıyla öne çıkan eser, okuru aklın ve mantığın tamamen iflas ettiği, sadece kanın ve cinnetin hüküm sürdüğü bir cehenneme davet ediyor.