Deniz, Innsmouth’ta hiçbir zaman susmaz. Gece boyunca çürümüş rıhtımlara çarpan dalgalar, insan sesine benzemeyen bir geçmişi fısıldar. Zaman, bu uğursuz limanda duraksamış, insan aklının katlanamayacağı bir gerçeği saklamak için ağırlaşmıştır. Bu kasaba, unutulmak için vardır; hatırlayanları ise yavaşça kendine benzetir.
Genç bir gezginin merakla çıktığı masum bir yolculuk, Innsmouth’un gölgeli sokaklarında yavaş yavaş bir kâbusa dönüşür. Çökük çatılar, kapalı perdeler, bakışlarını kaçırmayan donuk gözler… Hepsi tek bir sorunun etrafında dönüp durur: Bu kasabada insanlar neden bu kadar tuhaf?
Innsmouth Üzerindeki Gölge, kadim olanın sessiz ittifakının hikâyesidir. Lovecraft, bu kısa ama yoğun anlatıda korkuyu ani çığlıklarla değil, ağır ağır çöken bir fark edişle inşa eder. Eğer korkunun en saf hâlini; adı konmamış, şekli belirsiz ve kaçınılmaz olanını arıyorsanız, Innsmouth sizi bekliyor. Ama unutmayın: Innsmouth sizi bir kez içine alırsa ondan kaçmak mümkün değildir. Çünkü Innsmouth’ta asıl dehşet, görünen canavarlarda değil; insanın kendine dair öğrendiği şeylerde saklıdır.